BİTER Mİ YOKLUĞUN

Kaç gecede biter bu senin

yokluğun

İçimin serinliği gibi her yüzümü

güne döndüğümde

Gözlerimde gözlerin açılır

Günaydın der, gün güzellenir

Kaç zaman sensiz böyle yaşanır

Her sabah biraz daha eskiterek

zaman beni

Nerelerden akar içinin durmaz

nehri

Vakitlerde raflanmış kaç anı

götürür beni böyle ağır ağır ölüme

Özlemek dedikleri bunların dışında

İki ayrı şehir gibi hiç kavuşmaz

düşler

yollar, köprüler kurulurda geçilmez

Kaç vakit daha yaşatır ümit seni

Bitip tükenmeyen tekrar ediş nereye

kadar beni oyalar

Sustukça ben sen başka

hayatlardasın

Susmasam benden uzakta

Çağlar gezinir aramızda

Yollar, köprüler kurulurda aşılmaz

Her yeni günle çağ yenilenir ve

eskisi bir gün daha geridedir

Bir gün eski diye bir şey kalmaz

Unutulur...

                                                 BU BİR ÖZÜRDÜR

                                                 cümleler

                                                 konuk dilimde

                                                 bir yerlerden parça parça

                                                 rast gele çarpmış

                                                 sahiplenilmiş sonra

                                                                     dağınık(lık)

                                                 anlamlandırma noktası;

                                                 hayatım sancıyor....

                                               "biri tutup yıkasa kalbimi"

                                                sonra geri verse

                                                içimdeki hiddet

                                                                kin

                                                                aşk

                                                                ben

                                                                .....

                                                bu bir uyku

                                                bir sessizlik

                                                kabus hatta

                                                   karanlığımda çırpınan ellerimde

                                                   insan yüzlerinden parçalar

                                                   tırnağımın arasında kan

                                                   ...................

                                               İçimde çizikler

                                               çirkin

                                               üzerine birikmiş yaşam

                                              yıkanma isteği

                                              ağlama isteği

                                              en kötüsü

                                                 pişman olmamak..

                                              bu bir özürdür.

                                              birileri de benden dilemeli

                                              cami avlusuna bırakılmış bir cümle miyim?

                                              ..............

                                             Arkasını kendisi getirecek o ilk cümlenin peşindeyim.

                                            Şimdi aksın istiyorum söylemek istediklerim irin gibi

                                            vücudumdan aklımdan. Bu bir kıble değişikliğidir.

                                            Sonra yavaş yavaş unutmalıyım dili...